04-07-16

Niet in je eentje door het snoeiproces!

Zo mooi groen waren ze: de heggetjes in onze tuin. Als de zon er op scheen glansden de blaadjes. Dan denk je toch niet aan snoeien? Toch zei iemand: voor een buxus geldt, dat hoe vaker hij wordt gesnoeid, des te mooier en voller hij wordt. Onze welige groene heggetjes moesten er echt aan geloven. Want snoei je te laat, dan gaat het niet goed met de groei.

Zachtjes praten
Eleanor Perenyi schreef in haar boek: “Planten weten dat je er bent met een mes in de hand, ze slaken zachte gilletjes. Maar als je zachtjes tegen ze praat en ze het beste toewenst belonen ze je met een uitbundige bloei.”  
 

Pijn van het snoeimes
De pijn van het snoeimes! Als ik omkijk zie ik mijn eigen worsteling. De vragen die ik had als twintiger over het feit dat mijn neefje niet beter werd, terwijl we er met z’n allen zo om gebeden hadden. De angst om ons eigen kindje te verliezen toen het zo ziek in het ziekenhuis lag. Later: een kindje dat niet groeide Mijn zorgen als dertiger en veertiger om de kinderen. God, waarom? Waarom moet ik mijn kind zo jong loslaten om van instelling naar instelling te laten gaan? Waarom die pijn, dat verdriet? 

God sprak tegen mij
Toen was daar dat grote wonder! Voor mij dan. Want zoals Eleanor tegen haar planten praatte, sprak God tegen mij. Niet hoorbaar maar door wat ik las in de Bijbel. Hij nam me bij de hand en me liet me in dat ellendige proces van pijn en ongeluk niet meer los. Sterker: nog nooit was Zijn aanwezigheid zo intens als in die tijden dat pijn en narigheid aanwezig zo waren. 
 
 
Wat echt is
Sarah Theasdale schrijft: "Pijn snijdt de niet wezenlijke emoties, ambities en illusies weg die ons afhouden van wat werkelijk belangrijk is. Na het snoeien zijn wij in staat te onderscheiden wat echt is, wat belangrijk is, wat wezenlijk is voor ons geluk."
 
Niet alleen
Als christen zeg ik: ze heeft gelijk. Maar er is zoveel meer dan dat! Wat is er mooier, dan dat je niet in je eentje door het snoeiproces heen hoeft. Dat je leert om verdrukkingen te zien als een vaste grond van hoop. Als verwachting van nieuwe zegen. God leert me wat wezenlijk is voor mijn eeuwig geluk. Hij heeft alles in Zijn hand en laat de dingen die ik tegenkom op mijn pad ten goede. Ik ben kostbaar in Zijn oog. Halleluja! Wat een God is Hij.
 
 
En de heggetjes?
Die krijgen nieuwe groene blaadjes! Ook de lavendelstruiken bloeien na het snoeien heel uitbundig weer op. Des te mooier en voller.  Daar kan ik echt van genieten. Zo mooi als alles er uitziet in het vroege morgenlicht! Vandaag? Vandaag is een gift!
 
Wat gebeurde er met de stekker :)
 

11-06-16

Ik ben niet zo'n held

Ik zit lekker met mijn laptop op schoot. Af en toe neem ik een slokje fruitwater. Wat een rustige dag! En wat een vreemde week! Door allerlei lichamelijke klachten ben ik veel thuis geweest. Er ging een vette streep door mijn planning. Wat kun je je onzeker voelen, als je tot de ontdekking komt dat je leven niet maakbaar is.

Ik piekerde veel: over Lyme (is het dat, of toch niet), over artritis, over alweer bloedprikken, bah, over tot last zijn, over: wat kan ik wel zelf doen in het huishouden en wat is erg dom als ik het toch doe. Ik piekerde vooral over de driedaagse koortsaanvallen.
 

Af en toe raakte ik de draad kwijt. Ik werd een beetje bang. Ik ben niet zo'n held namelijk. De prednison maakte me een down. De antibiotica zorgt voor andere ongemakken. Ik voelde me wiebelig, hoewel ik natuurlijk heel erg dankbaar ben voor de medicijnen. 
Gelukkig vond ik stabiliteit buiten mezelf. In mijn Redder. 

Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde,
 tot in eeuwigheid.

Wat er ook gebeurt, Hij verandert nooit. Hij leeft om voor ons te bidden. Daarom probeer ik nu mijn aandacht niet te vestigen op wat ik allemaal denk of voel maar op Hem! Dat is een hele kunst. Maar wat een verademing om los te mogen laten. Om te ervaren dat Hij erbij is: iedere nieuwe dag. Dat ik kostbaar ben in Zijn oog. Ongeacht hoe ik me voel of hoe ik het er vanaf breng.
 
 
Wàt een God! Hij maakt alles goed. Onder Zijn vleugels vind ik een veilige schuilplaats. Hij geeft die rare slingerpaden in mijn leven een onverwachte gouden glans. 

Jesus! my Shepherd, Husband, Friend,
My Prophet, Priest, and King;
My Lord, my Life, my Way, my End,
Accept the praise I bring.

Weak is the effort of my heart,
And cold my warmest thought;
But when I see Thee as Thou art,
I'll praise Thee as I ought.

John Newton 

Lees HIER over een heel blije dag.
En lees HIER over mijn werk als auteur.

13-05-16

Ben ik alleen mooi als ik bloesem draag?

Wat een heerlijk weer hebben we achter de rug! Dat was genieten. Onze prunus heeft uitbundig gebloeid. Daar heb ik veel foto's van gemaakt. Hieronder een plaatje van het boompje. Klein maar fijn en omdat het in de hoek van onze voortuin staat, is hij goed zichtbaar voor iedereen.
 
 
Wat een bloemenpracht (bijna de kleur van mijn bruidsjurk, 25 jaar geleden). Elk jaar kijk ik met verwondering naar de knoppen die zich koesteren in het zonnetje, aan de lange, kale takken. Steeds verder groeien ze. Tot ze hun schoonheid niet langer verbergen kunnen. Ze willen volgens mij dolgraag het blije lentelicht begroeten.
 
Nu is de bloesem uitgebloeid. Het sneeuwde dagenlang roze bloemblaadjes in de tuin. Onze prunus staat kaal en saai te wezen in het hoekje van onze tuin. Het heeft een heleboel nieuwe blaadjes gekregen. Maar die vallen niet zo op als de prachtige roze bloesem. Bah, niets aan zo. Toch?
 
 
Ik stond vanuit mijn slaapkamerraam op ons treurboompje neer te kijken en bedacht dat er wel degelijk seizoenen in het leven zijn. Net als in de natuur. Net als bij ons boompje. Goede tijden, slechte tijden. Kou en zonneschijn. Regen en droogte.
 
Maar wat is nou een slechte tijd
voor mezelf?
En wat is een goede tijd
voor mezelf?
 
Ben ik alleen waardevol en mooi als ik bloesem draag? Als ik bruis van energie en de vreugde uit mijn ogen spat. Of ben ik ook kostbaar in Gods oog als tranen mijn dag beheersen. Als ik geen grip krijg op mijn leven.
 

Lord, there are so many seasons
That we go through in life,
May each season bring forth fruit
So you may be glorified.
 
©© By M.S. Lowndes
 
Ik kom tot een conclusie. Dat ik Hem vertrouw, ook al begrijp ik het doel van de dingen die mij pijn doen (nog) niet. Wat ik wel weet is dat Zijn genade genoeg is om me te helpen. Om met mezelf om te gaan en met anderen. Ik vraag aan God of Hij me wil laten zien hoe ik Hem door mijn pijn heen dienen kan. Dwars door alle seizoenen heen.

Bekijk HIER een paar andere foto's van mijn boompje!
En lees HIER dat mijn nieuwe boek uit is.
 
  • Wat voor moois leerde jij ooit van/uit/door de natuur?
  • Van welke bloemen, bomen geniet jij het meest tijdens deze lente

09-04-16

En toch geloven dat de lente komt

Het verwarde me. De gebrokenheid van deze mooie wereld. Als een ander zomaar onverwacht kan sterven, dan kan dat ook bij mij gebeuren toch? Als een ander ...

Piekeren
Daar piekerde ik over, na een sterfgeval. Zo kwam er een soort rouwfloers over Pasen. Hoe kan je nou feest vieren terwijl er zoveel narigheid is? Zoveel pijn en verdriet. Ik voelde me klein en onzeker.
 

Luisteren naar Gods Woord
Het had me lelijk te pakken. Dat duurde tot ik de tijd nam om naar Gods Woord te luisteren. Het ging vooral over deze woorden van Jezus: Wees gegroet en wees niet bang. Alsof God tegen mij zei: Ik ben bij je. En omdat Ik leef hoef jij niet meer bang te zijn.

Ook niet voor morgen?
Of voor aanslagen?
Voor de dood?
 
Niet bang zijn!
Nee. Je hoeft niet bang te zijn want: Wie zal je kunnen scheiden van Mijn liefde? Verdrukking of benauwdheid? Of vervolging, naaktheid, honger, of gevaar, of zwaard? Noch dood, noch leven, noch toekomstige dingen kunnen je scheiden van de liefde van God, in Christus Jezus, onze Heere. (Romeinen 8:35-39)

Link naar de preek


Toch geloven
Opeens besefte ik dat Het Licht de duisternis overwonnen heeft. Ook mijn persoonlijke duisternis. Ik ben kostbaar in Zijn ogen. Omdat Hij leeft, zal ik leven. En zal ik blijven hopen. Zal ik toch geloven dat het lente wordt!

En tòch geloven dat het lente wordt,
al valt de koude regen neer in stromen
op kale, zwarte takken van de bomen;
al zijn de dagen lichteloos en kort.
En tòch geloven dat de zon het wint,
al houdt ze zich soms dagenlang verborgen;
zoals een mens, in 't donker van de zorgen,
soms plotseling een zonnig plekje vindt.
En tòch geloven dat 't gezaaide graan
ontkiemen zal in de koude, zwarte aarde;
zoals God in Zijn Zoon Zich openbaarde:
Die leeft, en uit de dood is opgestaan!
 
Nel Benschop
 
 
Rondje tuin
Vanmiddag heb ik een rondje tuin gedaan. Ik zag dat de lavendel al groene sprieten kreeg. En de rozenstruiken nieuwe, glanzend groene blaadjes. Onze prunus staat bijna in volle bloei! Ik maakte er gauw wat foto's van!

Is het al lente in jouw tuin?

22-03-16

God is geen slaperige Vriend

Ik was vanmorgen bezig met mijn ochtendgebed maar mijn concentratie was ver zoek. Mijn dochter zocht luidruchtig haar spullen bij elkaar. Opeens ging de deur van mijn kamer open. "Help alsjeblieft, ik heb me verslapen. Ik moet me nog aankleden, mijn nog brood klaarmaken en ..."

Mopperen
"Ik ben aan het bidden hoor!" zei ik. Geïrriteerd brak ik mijn gebed af en ging naar beneden om haar te helpen. Twee boterhammen voor school, twee voor in haar hand, een flesje vitaminewater, schoolkoeken. Zachtjes mopperde ik: had dat brood dan gisteravond klaar gemaakt! Terecht toch? Het was niet eerlijk dat ik met mijn slaaphoofd brood moest te smeren omdat zij ...


Vriend, leen mij ...
Toen mijn dochter weg was (na spontaan bedankje) dacht ik opeens aan die man uit de Bijbel. Hij was al half in slaap toen zijn buurman  irritant op zijn deur begon te kloppen en riep: "Vriend, leen me drie broden!" Jezus zegt: Al zou hij niet opgestaan zijn en ze hem geven omdat hij zijn vriend was, dan zou hij toch om zijn onbeschaamdheid opstaan en hem er zoveel geven al hij nodig heeft.

God lijkt niet op deze slaperige vriend. Hij is veel genadiger dan welke menselijke buurman dan ook. En veel behulpzamer dan ik voor mijn dochter was. Hij wil je Schuilplaats zijn in tijden van verwarring, chaos en terreur. 

Omdat Hij goed is
Verlies de moed niet! Bid met gedurfde volharding omdat God goed is. Omdat Hij goed is, zal vasthoudendheid beantwoord worden. Zoek Hem in de chaos van dit leven. Hij zal je horen.Vind rust in Jezus. Hij kan je de allermooiste vrede geven, zelfs al is het oorlog is om je heen.



Bijna Goede Vrijdag. 
Bijna Pasen. 
Vergeet voor Hemelvaartsdag niet!

Wat er gebeurde op deze dagen is de reden dat ik met vrijmoedigheid durf te bidden. Jezus heeft het offer voor mijn zonden gebracht. Hij stond op uit de dood. Hij ging naar de hemel om daar te zijn, voor mij en voor al mijn broeders en zusters. Zo intens blij met deze God! 

Druk!
In mijn leventje is het af en toe een echte chaos. Zo voelt het aan in mijn hoofd. Twee kinderen (15 en 17) werken aan de voorbereidingen voor hun examen, met alle emoties die er bij horen. Ik rondde het schrijven van mijn boek af, dat binnenkort verschijnt. Dat gaf  een bepaalde spanning. Kan ik het? red ik het? Het huishouden in combinatie met ADHD is een hele klus. Telkens oplettend proberen te zijn, steeds mijn prioriteiten opnieuw bekijken en afwegen wat wel en niet haalbaar is. Ik wil er met mijn hele hart zijn voor mijn man, de kinderen en ons kleinkind. Maar ik heb mezelf tegen. Ik ben zo imperfect.

Daarom intens blij met God. Hij is geen slaperige Vriend. Hij is mijn Helper, mijn eeuwige Toekomst. Hij herschept mijn chaos van stap tot stap in de stralende werkelijkheid van het leven met Hem.
Ondanks de schaduwkanten, waar ik geregeld over schrijf, vind ik het leven zo kostbaar en zo mooi. Ook zo kwetsbaar. Het allerbeste deel komt nog! 

19-02-16

Waar zijn de jaren gebleven?

Deze week heb ik voor het eerst een hele dag op mijn kleinzoontje gepast. Het was nog helemaal donker toen mijn dochter hem in alle vroegte bracht. Ik ben er de hele dag druk mee geweest. Hij is zo lief. Wat zijn (klein)kinderen toch een kostbaar geschenk!



Ik dacht daardoor wel veel terug deze week. Waar zijn de jaren gebleven dat ik mijn eigen baby's wiegde en hen in slaap zong? En waar zijn die andere jaren gebleven? Die donkere dagen ... die zware maanden? Ik voelde opeens de pijn en verwarring weer van het veel te vroeg los moeten laten. Daar werd ik verdrietig van. Het was precies op tijd dat ik onderstaande tekst onder ogen kreeg. Wijze les voor mij:

Ik zal u de jaren vergoeden die de sprinkhaan heeft afgegeten.

Je kunt ze niet terug krijgen, die jaren. Niemand kan ze aan jou teruggeven. Maar de almachtige God zegt: Ik zal ze vergoeden (herstellen). Alle dingen zijn mogelijk bij God. Kun je dat geloven? Al die doodse jaren, die sombere jaren, die moedeloze jaren. Al de oogsten van die verloren jaren kan God je terug geven. Kijk niet naar jezelf maar vertrouw op de God, die wonderen werkt. Luistert naar Zijn belofte: Ik zal je de jaren vergoeden die de sprinkhaan heeft afgegeten. ~ C.H Spurgeon n.a.v. Joël 2:25


Opeens kon ik weer zegeningen tellen. Opeens weer blij zijn met iedere nieuwe dag. Ik zag weer bloemen op mijn pad. (Wat zie jij als bloemen op je pad?)

Al met al was het een drukke maar fijne week! Onze één na oudste dochter kwam een dagje thuis en we bezochten de Eekhoeve (tip voor de voorjaarsvakantie). Er waren lammetjes en grappige jonge geitjes te bewonderen. We dronken gezellig cappuccino en latte in het theehuis. En 's-avonds at ze mee. Ineens heb je dan weer een veel vollere tafel. Gezellig toch!

Hebben jullie volgende week ook voorjaarsvakantie?

26-01-16

Wie ben jij, o grote berg?

Er speelt een 'liedje' voor Kostbaar door mijn hoofd. Geen echt liedje maar iets dat ik graag wil delen. Dat heb ik wel vaker maar als ik dan begin te schrijven, verdwijnt de melodie. Wat ik wil delen zijn woorden uit de Bijbel. (Zacharia 4:7)

Wie ben jij, o grote berg?


  
Toen ik op een dag wakker werd met deze tekst, herinnerde ik me vaag de geschiedenis. Zacharia worstelde met obstakels op zijn pad. En God bemoedigde hem. Ik koester deze woorden van God. Want ik heb ook obstakels op mijn pad. Soms ben ik er moedeloos van. Nu niet. Ik denk ik aan wat God aan Zacharia liet zien in een visioen. Dat troost me.

Wie ben jij grote berg? Wie ben je dat jij me zo in de weg staat? Wie ben je dat jij  mijn levensvreugde steelt? Me bang maakt. Wanneer ik jou steeds weer in de handen van mijn sterke God leg, zul je zo vlak worden als uitgestrekt veld worden!
  • Niet door kracht
  • Niet door geweld 


Maar door Mijn Geest, zegt de HEERE van de legermachten.

 

Alle bergen en heuvels zullen verlaagd worden; wat krom is, zal recht worden; wat rotsachtige is, zal tot een vlakte worden.

Heb jij dat ook? Dat bepaalde zinnen, teksten, woorden of liedjes je tot steun zijn?

07-01-16

Wat geeft mijn dag een gouden gloed?

Het zijn  gewone dingen die vandaag voor me liggen. De afwasmachine moet leeg geruimd worden en de vieze spullen mogen erin. Het aanrecht wil ik schoon hebben en de koelkast is echt een rommeltje. Boven wacht een enorme berg wasgoed op me. En ... het zou mooi zijn als het me lukte om de badkamer vanmiddag te schrobben. 

Maar mijn bekken doet pijn en mijn benen zijn zwaar als lood. Ik heb ik zin om op de bank te hangen met mijn telefoon. Om weg te kruipen in een boek. Nee, nee ... niet aan toe geven nu. Ik haal diep adem en begin toch aan mijn klusjes. Wat geeft deze dag een gouden gloed? De wetenschap dat God  me niet verlaat! De wetenschap dat Hij (in Jezus) aanwezig is.


Hij geeft de vermoeide kracht en Hij vermeerdert de sterkte van wie geen krachten heeft, zij zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden. (Jesaja 40:29,30)

Geen ster, geen vogel, geen bloem is voor Hem verborgen. Dat lees ik in Jesaja 40. Hij is er en Hij wil ons kracht geven voor het leven van alledag.

Kracht om klusjes af te krijgen.
Kracht om pijn te verdragen.
Kracht om hulp te aanvaarden. 
Kracht om eerlijk te zijn
Kracht om op te krabbelen
Kracht om ... (vul maar in)


Ja, het is echt Zijn aanwezigheid die mijn dag een gouden gloed geeft. Hij laat Zijn licht schijnen over alles in mijn kleine mensenleven.

God, how I prize your thoughts!
How many of them there are!
If I count them, there are more than grains of sand;
if I finish the count, I am still with you.

03-12-15

God gaat er niet vandoor in de winter

De dagen zijn even lang. Dat wel. Maar het lijkt of ze korter zijn. Alsof de helft van mijn tijd in duisternis gehuld is. Gisteren na het avondeten bracht ik wat afval naar de container. Ik bleef daarna even staan in onze achtertuin. Het was nog niet eens half zeven en de straatlantaarns brandden al! Ik voelde miezerige regendruppeltjes in mijn gezicht. Brrr! Gauw glipte ik naar binnen, mijn warme weer huis in.


Winterseizoen niet leuk
Ik vind dit seizoen niet leuk. Ik ben sneller down en moe. Ik moet vechten om dingen leuk te blijven vinden en ik heb minder energie om aan een klus te beginnen. Het vervelende is dat ik veel vergeet de laatste tijd. Dingen die gezegd zijn, afspraakjes. Mijn hoofd lijkt wel een zeef! 
  
Licht als de dag
Maar ik laat me niet op mijn kop zitten door mijn winterdip. Wat heb ik voor reden om zielig te doen? God is niet van plan om ervandoor te gaan in de winter. Hij is er altijd, dat heeft hij Zelf belooft. En als ik me down voel, is Hij daarmee niet opeens verdwenen. Duisternis mag mij dan overvallen, maar mijn nacht is licht als de dag voor Hem!
Sion zegt echter: De HEERE heeft mij verlaten, de Heere heeft mij vergeten. Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind van haar schoot? Zelfs al zouden die het vergeten, Ik zal jou niet vergeten. Zie, ik heb je in beide handpalmen gegraveerd, je muren zijn steeds voor mij. ~ Jesaja 49:14-16


Vertrouw!
Misschien is het winterseizoen precies de goede tijd om jezelf te oefenen in vertrouwen op de God van ons leven, Die gezegd heeft dat Hij ons nooit in de steek zal laten.
, zeg ik tegen mezelf, ik kan iedere dag met God praten! Er is Iemand die me helemaal begrijpt en dat is nog wel mijn liefdevolle Vader in de hemel. Wat voel ik me kostbaar en geliefd.

11-11-15

Geef mij ook zo'n novemberregen!

Eindelijk kocht ik een aansteker voor mijn kaarsjes. Ik heb wel honderd waxinelichtje op om te branden en ik ben echt van plan om het een beetje gezellig te maken. Vooral als het zo donker en guur is.


Kaarsjes helpen niet altijd
Op dagen dat ik het moeilijk hebt, kan ik kaarsjes branden van hier tot Tokio, maar er verandert niets mee. Zo uitgeput kan je je voelen. En down. Dat had ik anderhalve week terug. Gelukkig kwam daar verandering in! Ik fleurde op door onderstaande zin in een artikel!

Dit gebeurt er als het regent in de droogste woestijn ter wereld.

Bloemen
Een gortdroge Atacama woestijn die tot leven komt. Novemberregen die de bloemen, die onder het oppervlak hun winterslaap hielden, op laat bloeien. Wat een feest! Ik werd blij van de tekst en dacht:

Geef mij ook zo'n novemberregen. Laat mijn bloemen bloeien. Binnen in mij en op mijn pad.


God is aanwezig
Als christen geloof  ik dat God altijd aanwezig is. Zelfs als ik het niet voel. Onder het oppervlak van onze herfst of woestijnperiodes liggen onverwachte zegeningen: kostbare beloftes van hoop en zegen. Zeldzame bloemen die openbloeien in de moeilijkste omstandigheden.

De woestijn? De woestijn zal een zee van bloemen zijn. Ze zal bloeien als een roos! ~ Jesaja 35:1


God is groter!
Mijn God is groter dan de omstandigheden en ik weet dat geestelijke groei zelfs kan beginnen met verlies.
Zacht fluistert de stem des Heeren:
"Draag stil en geduldig uw kruis;
veel moet ge, Mij volgend,
nog leeren op weg naar het Vaderlijk huis.
Ik heb 't antwoord op alle de vragen,
die g'ooit in den strijd: hebt gedaan.
Maar dat kunt je nu nog niet dragen:
Gij zult het na dezen verstaan!".
(onbekend - 1936)


Wacht op Hem
Op een dag zal jouw woestijn bloeien, zeg ik tegen mezelf (en tegen jou). Er zullen weer bloemen op je levensveld groeien. Jouw tijd om te zingen breekt aan! Wacht op Hem

Wat doe jij om donkere, gure dagen tot een feestje te maken?
Welke zegeningen tel jij deze week?


14-10-15

Niet moedeloos worden in de herfst!

Terwijl ik lekker weggedoken zit in het hoekje van de bank besluit ik een nieuwe stukje voor Kostbaar te schrijven. Ik ben naar de tandarts geweest (zenuwbehandeling) en heb eigenlijk geen puf om iets te doen in het huishouden. En ik heb ook geen concentratie om aan mijn boek te werken. Maar een blogje gaat wel lukken hoop ik ...

Herfst
Vlak naast me staat het herfstukje te pronken op de voortafel. Een simpele pompoen die ik iedere herfst uit de kast haal. Een nepperd! Maar de lampionplant die er bij staat is wel echt. Ik vind het leuk om wat herfstsfeer in huis te hebben.


Dingen die voorbij gaan
Soms vind ik de herfst opeens niet zo leuk meer. Dan doet het me me denken aan dingen die voorbijgaan. Dat gevoel kreeg ik ook toen ik de oude flat zag staan in onze straat. Al wekenlang is een bedrijf bezig om het te slopen, zodat er straks een mooi, nieuw gebouw opgetrokken kan worden. Eerst waren er mannen bezig in witte pakken om de asbest weg te halen. Daarna weer ander werklui. Toen ik er langs fietste op een frisse herfstmorgen, dacht ik opeens aan die tekst uit Paulus' brief aan de christenen in Korinthe:

Maar wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis (ons lichaam) afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben. Een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen. 2 Korinthe 5:1


Maranatha
Oké, niet moedeloos worden in de herfst! Ik mag dan het menselijke ouderdomsvirus in mijn genen hebben, maar als volger van Jezus Christus bezit ik ook nog iets anders. Iets dat heel mooi is en vooral blijvend. Ik koester me in de blije zekerheid dat mijn Verlosser leeft en dat ik kostbaar ben in Zijn oog. Ik wacht op Hem en ik fluister: Maranatha. Want op een dag komt Hij terug. De scherven van mijn gebroken bestaan zijn veilig in Zijn handen. Hij maakt alle dingen nieuw.

Ik richt mijn ogen deze herfst op de dingen die ik niet met het blote oog kunt zien.  En zoek de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit.


Blijven tellen!
Ik probeer nog steeds mijn zegeningen te tellen. Er zijn zoveel mooie dingen die het hier en nu iets kostbaars geven! Het is verbluffende genade om 's-morgens wakker te worden en een nieuwe dag te krijgen. En om mijn kinderen op te zien groeien. Om mijn kleinzoon te zien lachen. Om te horen van mijn kind: Je bent lief, mama! Zoveel zegeningen!

Blijven tellen dus!
Juist in de herfst.
Vooral op grijze dagen!

Gebreide handschoenen
En kijk! Ik ben me ook al aan het voorbereiden op de winter. Hierboven showt mijn dochter de gebreide handschoenen. Ik was er in juni aan begonnen en nu zijn ze eindelijk af! Mijn oudste wil ze ook graag hebben, maar dan in het 'zwart-wit'. Morgen op zoek naar een bolletje wol!

Hoe verloopt jouw herfst? Is het jouw favoriete seizoen?

11-09-15

Kijk nooit naar wat je hebt verloren

Vanmorgen las ik op Twitter: Kijk altijd naar wat je nog over hebt. Kijk nooit naar wat je hebt verloren.  Dat raakte me en ik dacht: Is het wel mogelijk om niet meer kijken naar wat je hebt verloren?


In augustus werd onze tweede zoon 18 jaar. Onze oudste jongen heeft vanaf zijn zestiende zijn verjaardagen niet meer hier thuis gevierd. Nooit kijken naar wat ik verloren heb is een beetje teveel gevraagd. Maar dat kijken naar wat nog over is, dat is zo goed om te doen. Daar ben het helemaal mee eens. Er zijn zoveel kostbare zegeningen te tellen.

Terwijl ik erover nadenk kom ik uit bij psalm 103:2

Loof de HEERE mijn ziel en vergeet niet een van Zijn weldaden.

Misschien is het zo, dat als ik aan Gods zegeningen denk (en Hem er specifiek voor bedank) mijn verliezen in een ander perspectief komen te staan. Eeuwigheidsperspectief. Dan vind ik rust in God.


Ik ben gelovig dus ik weet niet precies hoe je zulke dingen beleeft als je niet gelovig bent. Maar ik denk dat het voor ons allemaal geldt, dat als we onze aandacht langzamerhand verschuiven naar dingen die ons blij maken, we steeds meer moois ontdekken om dankbaar voor te zijn.

Joni, die op haar zeventiende verlamd raakte geeft een wijze raad: "Ben je je gezondheid kwijtgeraakt? Je scherpe ogen of goed gehoor? Heb je een dierbare verloren? Doen de herinneringen je nog steeds pijn?

Sta even stil en laat die herinneringen je op de toekomst richten. Smacht niet naar wat eens was, maar naar wat er zijn zal.

Als christen heb je alles om naar uit te kijken. Elke dag komt dat dichterbij. Als je binnenkort weer wanhopig naar het verleden verlangt, sta dan stil en tel de jaren. Misschien zit je al dichterbij de toekomst dan je denkt."

Vandaag heb ik in ieder geval een zegening te tellen: Ik heb voor het eerst op mijn kleinzoontje gepast. Kostbare moment!

01-09-15

Dat ik groeien mag ...

Is het al weer september? Soms kan ik niet geloven dat de dagen zo snel voorbij gaan. Maar het is een feit: de maand augustus ligt achter ons. Mijn favoriete jaargetijde breekt aan: de nazomer! Ik heb ergens gelezen dat september de perfecte maand is voor het nemen van positieve besluiten.

Misschien iets heel simpels: vaker een wandeling maken, een dagboek aanschaffen …

 
Meer groei
Ik denk na over dat nemen van een positief besluit. Eigenlijk ben ik daar al wat langer mee bezig. Eén van de dingen die ik wil is: meer groei in mijn vertrouwen op God.
 
Nachtje ziekenhuis
Begin juli heb ik een nachtje in het ziekenhuis gelegen i.v.m. hartklachten. Ik voelde me ellendig en helemaal niet zo gelovig als ik zou willen. Ik hoor van anderen dat ze juist op zulke momenten heel sterk zijn. Ik niet. Waar is mijn geloof als het stormt?

 
In wat Hij zegt
Twee weken geleden las ik in het boek van Jon Bloom over de storm op zee met de slapende Jezus aan boord. Het was net alsof er een klein puzzelstukje op zijn plek viel: Wat God wil is dat ik méér geloof in wat Hij zegt dan in wat ik zie (of voel).

Positief besluit
Dus, als ik één positief besluit wil nemen in september is het deze: Ik wil God geloven op Zijn woord. Ongeacht hoe ik me voel en waar ik ben. En daar heb ik Hem heel hard bij nodig want zonder Hem kan ik niet veel beginnen.
 
Daarnaast wil ik heel graag ik graag leren hoe ik een goede oma kan worden. Ik ben inmiddels oma en mijn kleinzoon is zo lief ...
 
Wat voor positief besluit wil jij nemen?

03-07-15

Meer waard dan goudsbloemen!

Wat gaan de dagen nu snel! Twee kinderen hebben al vakantie. Alleen de jongste moet nog een weekje. Met deze hitte heeft zijn school een tropenrooster ingesteld. Dat hij nu rond tweeën thuis is geeft hem ook een beetje vakantiegevoel. Op de foto hieronder kijkt hij hoe veel graden het is.


Goudsbloemen
Tot mijn verrassing groeien er in het perkje naast ons huis goudsbloemen tussen de andere planten. Kijk, hieronder op de foto: eentje nog in de knop. Mooi hè? De ander is al wat verder open was. Plukjes oranje steken omhoog!

God writes the Gospel in the Bible alone,
but also on trees, and in the flowers
and clouds and stars.



Niet moedeloos worden
Verrassend om zulke mooie bloemen te zien in de tuin die er zo doods uitzag in het winterseizoen. Starend door de lens van mijn fototoestel bedenk ik dat sommige zaadjes die wij als moeders in liefde strooien pas veel later ontkiemen. Niet moedeloos dus als het zo'n doodse boel lijkt.

Wie met tranen zaaien,
zullen met gejuich maaien.
Wie het zaad draagt en dat zaait
gaat al wenend zijn weg,
maar hij zal zeker terugkomen met gejuich
en zijn schoven dragen.
  
Je bent kostbaar!
De goudsbloem op de foto hieronder is niet helemaal perfect. Maar ... wat is ze mooi in haar imperfectie! Net als jij. Je bent een mooi mens. Ook al heb/ben je veel moois verloren. Ik zou je deze bloem willen geven. In plaats daarvan de foto: die is voor jou! Serieus, je bent veel meer waard dan een tuin vol goudsbloemen. Blijf stralen! Of  leer opnieuw te stralen.
 
 
Omdat ik bij Jezus hoor
Mijn eigen imperfectie is het einde niet. Het hoeft mijn leven niet te beheersen. Ik bent kostbaar in Gods oog omdat Ik bij Jezus hoor. Hij geeft me dagelijks advies, ik leer dingen over de weg die ik ga. Hij loodst mij door de seizoenen van het leven. Ik weet dat Zijn oog liefdevol op mij rust:

I will instruct you and teach you in the way which you shall go
I will guide you with my eye.
 
psalm 32:8
 
  • Geniet je van de zomerbloemen?
  • Wat voor bloemen heb jij in je tuin?
  • Of in de kamer?

25-06-15

Hoe was het ook al weer? Tel je ...

Het is een oud lied en veel mensen kennen het een beetje. In ieder geval de eerste regel. Of het eerste couplet: 

Tel je zegeningen, tel ze één voor één,
tel ze allen en vergeet er geen.
Tel ze allen, noem ze één voor één,
en je ziet Gods liefde dan door alles heen.
 
Door je zegeningen te tellen richt je je aandacht op alle mooie dingen in je leven. Als christen zie je dan Gods liefde, dwars door alles heen.

 
Verdrietige dingen
Maar vorige week had ik daar echt moeite mee. Ik hoorde verdrietige dingen over onze zoon, die zo vroeg het nest moest verlaten. De pijn daarover kwam onverwachts en fel. Onbewust duwde ik die nare gevoelens weg. Maar het bleef een beetje zeuren van binnen. Ik voelde me depri en mopperig worden. Onder het soppen van mijn huis zei ik tegen mezelf: denk je dat er iemand is die zal zien dat jij de wastafel schoon gemaakt hebt? Of de wc's. Of de vensterbank in de badkamer? Ik voelde me van iedereen verlaten. Zelfs van God.

Tranen, lezen en bloemen
Toen nam ik een besluit. Ik besloot mijn tranen te laten gaan. Ik besloot om de pijn toe te laten, die je als moeder kunt voelen als je je kind kwijt geraakt bent. Daarna ging ik in het zonnetje zitten met een boek. Anderhalf uur lang. Mooi boek. En ik maakte foto's van een streep zonlicht, die precies door een kier van de schutting viel. Ik pakte het glazen potje met bloemen van de tuintafel en zette die op de tegels. Balancerend op mijn hurken schoot ik een hele serie plaatjes.



Zegeningen tellen
Zegeningen tellen is iets moois. Maar ik ben vast een beetje raar want het ene moment ervaar ik alleen maar somberheid terwijl ik daarna opeens weer allemaal mooie dingen ontdek. Mijn gevoel is echt zo verraderlijk. Ik kan er maar beter niet op leunen. Daarom steun op God. En dan lukt het me soms  om zomaar iets moois te zien midden in de narigheid. Dwars door alles heen.

Zeker, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn veilige vesting. Ik zal niet al te erg wankelen.

Niet het einde
De dingen die ik hoor over mijn kind zijn niet het einde van zijn verhaal, denk ik nu. Ik doe een stapje en probeer het seizoen waarin ik leef vanuit een ander perspectief te zien. Mijn teleurstelling en het verdriet stop ik niet meer weg maar breng het allemaal bij Jezus. Ik ben kostbaar in Zijn ogen. Ook al faal ik. Ook al ben ik absoluut niet perfect. Ook al ben ik geen groot gelovige. Weg met die negatieve houding

Are you ever burdened with a load of care?
Does the cross seem heavy you are called to bear?
Count your many blessings, every doubt will fly,
And you will keep singing as the days go by.
 
Count your blessings, name them one by one,
Count your blessings, see what God hath done!
Count your blessings, name them one by one,
And it will surprise you what the Lord hath done
.
 
 
Vergeet niet van de zon te genieten. Ze schijnt vandaag!
Hier tenminste wel.

10-06-15

Ik heb een lastige kaak

Je zult maar iedere dag pijn hebben!

Dat dacht ik toen ik heftige pijn kreeg een paar dagen na het vullen van een kies. Gelukkig kon ik vlug bij mijn tandarts terecht. Hij maakte een foto. Geen ontsteking of cyste. Maar wel zo'n erge pijn dat het duidelijk was dat er iets aan de zenuw mankeerde. Vandaag een wortelkanaalbehandeling gehad. Niet erg maar wel opnieuw heel spannend.


Schooltandarts
Als kind was ik erg bang voor de tandarts. Net als heel veel kinderen in de jaren zeventig ging ik naar de schooltandarts. Dat was pijn lijden. Helemaal in je eentje - zonder mama of papa -  klom je de bus in. Met een hart dat bonsde van spanning ging je liggen in de tandartsstoel. Boren en trekken.

Een angstig gebeuren!


Cyste-leed
Gelukkig ging ik als puber elk half jaar naar een 'echte' tandarts. Mijn vader wilde altijd mee omdat ik zoooo bang was. Ik had vaak pijn. Ontstekingen in de bovenkaak en in de bijholtes. Jaren later, in de beginjaren van ons huwelijk, werd er een cyste in mijn bovenkaak ontdekt. Op die manier kwam ik bij kaakchirurgie terecht. De chirurg heeft foto's van mijn geopende kaak gemaakt omdat hij nog nooit zo'n grote cyste gezien had.

Echt geen pretje! Ging jij ook naar de schooltandarts?


De cystes bleven weer aangroeien. De spanning: goedaardig weefsel of kwaadaardig? Totdat ik in 2011 niet meer terug hoefde te komen. Ik was zomaar cystevrij. Wat een zegen! Ik hoop altijd cyste-vrij te blijven. Er heeft zich zelfs weer nieuw bot gevormd op de plaats waar het bijna geen bot meer zat.

Lastig
Ik heb een lastige kaak. Zo'n klein stukje van mijn hele lijf. Toch bezorgt het me vaak pijn. Nu ik weer bij de tandarts 'loop' ... denk ik terug aan de ziekenhuisbezoekjes. Kaakchirurgie. Brrr.

En vandaag bid ik een keertje extra voor mensen die aan chronisch pijn lijden. Jij ook? Laten we hen in iedergeval niet vergeten!

Foto's gemaakt tijdens het wachten bij de tandarts.

04-06-15

Kostbaar dagelijks leven

Die juni-dagen kunnen zo mooi beginnen! Vanmorgen vroeg heb ik speciaal het rolgordijn he-le-maal omhoog getrokken om de ochtendzon op de vensterbank te zien schijnen. Precies op mijn tomaat, peterselie, calendula en pompoen. Gauw nam ik een foto (deze zonnige vensterbank-momenten zijn zo gauw voorbij). Links zie je een stukje groene stoel. Fijn plekje om de dag te beginnen. 

 
Ontbijten bij Intratuin
Deze week had één van de kinderen een dagje vrij. We gingen naar de Intratuin om lekker te winkelen en te eten. Want mijn zoon had nog niet ontbeten. Lekkere koffie dat ze daar hebben! Ik kocht een mooie blauwe gieter, slaplantjesaardbeienplantjes met veel bloemetjes en twee vaderdag-cadeautjes (ssssst ...) Het leuke was dat er boven allemaal van die schaaltjes met lekkere dipsausjes stonden. In het culinaire gedeelte. Mijn zoon maakte daar een foto's van met zijn telefoon omdat ik de schaaltjes zo leuk vond. Ik kon de verleiding trouwens niet weerstaan en heb daar een potje Hollandse mayonaise gekocht. Zeker de lekkerste: met honing! En zonder toegevoegde E- conserveer en E-kleurstoffen.  
 

 
Bloem en tuin
Langs onze straat staan allemaal paarse bloemetjes. Om de tuintafel op te vrolijken plukte ik er een paar voor in een jampotje. Wat zou het voor soort zijn? Het is één lila bloemenzee en er komen veel hommels op af. Onze eigen tuin ligt er ook weer mooi bij, dankzij mijn man. Dat was me een knip-werk met al die heggetjes! De rozen gaan leuk bloeien. De lavendel ook bijna. Kijk maar op de onderste foto ... Misschien gaan de bloemetjes morgen open want er wordt een warme dag verwacht!
 



Schrijven en breien
Aan het af-schrijven van mijn boek kom ik niet toe. Soms heb ik zin maar dat zin- gevoel van mij ebt telkens weg als ik wil beginnen. Ik heb me nu voorgenomen om elke dag een kwartiertje te schrijven. Dat idee vond ik op Anita's blog. Ook ben een paar kleine handwerkprojectjes gestart. Zoals het breien van kleurige vingerloze handschoenen voor mij dochter (22) Ik brei zoooo langzaam. Dus ik schat dat ze rond december af zijn en dan heb ik een origineel kerstcadeautje :-) Ze houdt van kleur en aparte dingetjes.
 
Misschien ga ik nog meer breien want volgende maand is mijn oudste dochter (23) uitgerekend. Ik word oma! Eens vragen of zij van gebreide spulletjes houdt.


Kostbaar dagelijks leven
Dit is een huis - tuin - en keuken blog geworden. Niet erg toch? Dit is mijn kostbare dagelijkse leven waar ik van probeer te genieten. Ja, ik heb momenten dat ik flink aan het dippen ben. Piekermomenten en huildagen. Maar ik weet dat mijn tranen  niet verloren gaan. Ze zijn kostbaar in Gods oog. En ik denk dat het is gezond is om af en toe te treuren. Dingen moeten nu eenmaal verwerkt worden.

Maar nu ... die zon!
Het is zo lekker. Ik word er blij van.
Wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn.

Jij ook?