dinsdag 11 november 2014

Mijn les van de zeeschelp

Wat kan de herfst vol verrassingen zijn! Weet je nog hoe mooi en warm de zon scheen op die eerste november? Het leek wel zomer. Wat een licht! Weg waren die grauwe wolken. Geen mistflarden en geen regenbuien meer. Fantastisch was dat. Mijn man en ik gingen naar de kust om er van te genieten.

Zoveel schelpen
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid schelpen op het strand. Zoveel tafelmesheften had ik nog nooit bij elkaar gezien. Een massastranding! In sommige schelpen zat nog een levende beestje. Ik maakte heel veel foto's om ze thuis aan de kinderen te laten zien.


Someting beautiful remains ...
Sommige schelpen zagen er zo mooi uit dat ik me heel klein voelde. Ik dacht aan die oude hymne: O, Heer mijn God, wanneer ik in verwondering de wereld zie, die U hebt voortgebracht ... Onderstaande schelp ( zie foto) heb ik meegenomen naar huis! Zie je de parelmoeren glans aan de binnenkant? Prachtig! Hij lag daar zo mooi te wezen op het vochtige strand. Ik pak hem af en kijk er naar: vol herinneringen aan ons dagje uit naar de zee bij Katwijk.

The tide recedes, but leaves behind
bright seashells on the sand.
The sun goes down, but gentle warmth
still lingers on the land.
The music stops, yet echoes on
in sweet, soulfull refrains.
For every joy that passes,
something beautiful remains.


Kostbaar
Vandaag denk ik terug aan al die schelpen op het strand. Dat komt door de biologieles van mijn zoon die ik met hem moet oefenen. God gaf de kwetsbare weekdiertjes een veilig schild. Als God zoveel zorg draagt voor deze ongewervelde beestjes om ze te beschermen tegen gevaren ~ hoeveel kostbaarder zijn wij dan wel niet in Zijn oog? Hij gaf ons zelfs Zijn eigen Zoon als beschutting tegen de wind en als een schuilplaats tegen de vloed.

U bent een schild voor mij
Soms voel ik me echt heel zwak van binnen door allerlei omstandigheden. Maar dan ik denk bewust aan God en leg ik mijn hand op Zijn Woord. Ik citeer zachtjes psalm drie. Ja, het kan flink stormen. Er kan zoveel tegenzitten. Soms duurt de nood en de pijn ellendig lang.

U echter, HEERE, bent een schild voor mij, mijn eer;
 U heft mijn hoofd omhoog.



Vraag: Wie weet de naam van dit gele slakje?
Ik vond zachtroze, lichtgele en lichtbruine.

dinsdag 28 oktober 2014

Ik kocht een mus in Drenthe

We speelden Mens Erger Je Niet. Opeens keek mijn zoon naar buiten. Is dat nou een roodborstje? Ik dacht dat hij veel groter was! Zijn opmerking kwam niet zomaar uit de lucht vallen want zondagmorgen volgden we een kerkdienst waarin het ging over ganzenbord, pelgrims, mussen en God. Het roodborstje werd ook aangehaald door de dominee. Dat hij zo mooi is vergeleken met een simpele, grijze mus.


Ganzenbord of pelgrimsreis
'Je kan je leven vergelijken met een ganzenbord (Game of the Goose)!' zei de voorganger. 'Je begint bij het eerste vakje van het spel. Met een beetje geluk mag je een paar stapjes vooruit. Als je pech hebt kom je in de gevangenis. Ellendige plek. Als je daar terecht kom denk je: Mijn leven is als een ganzenbord. Stapje vooruit, achteruit, in de put, uit de put en op het eind ga je dood.'

Jammer dat ik mijn ganzenbord-spel niet bij me had op vakantie. Anders had ik onder het spelen gevraagd: 'Weet je nog wat de dominee zei toen hij over psalm 84 praatte?'

 Mijn leven is geen ganzenbord. Het is een reis. Een pelgrimsreis. En God is mijn einddoel.


Ik kocht een mus
Aan het eind van de vakantie week kocht ik een mus in het winkeltje van ons vakantiepark. Mijn jongste zoon lachte naar me en zei: Dat komt door de preek! Hij heeft gelijk. De les van de mus uit psalm 84 leeft nog steeds in mijn hart. Ik koester de woorden en overdenk ze.


Wees niet bang
Een mus. Geen mooie veren als een pauw. Geen mooie stem als een nachtegaal. Toch is God volgens de Bijbel teer in Zijn zorg voor deze beestjes. Ze mochten zelfs een nestje maken bij Zijn altaar in de toenmalige tempel. Ze werden niet weggejaagd.

Wees niet bang.  Weten jullie het niet, zegt God,
  jullie gaan vele mussen te boven!



Musje onder de mensen
Soms voel ik me een musje onder de mensen. Dan denk ik: ziet God me wel staan? Ik faal zo vaak, ik ben moe en soms overweldigen dingen me zo dat ik moedeloos word. Maar God verzekert me ervan dat ik kostbaar ben in Zijn ogen. Voor Hem ben ik echt belangrijk. Niet omdat ik mijn veren zo mooi poetst. Mijn waarde is wat ik waard ben voor Hem. En dat is ongelofelijk veel. Ik ben zo waardevol voor Hem, dat Hij zijn Zoon voor mij gegeven heeft.

En zo leert deze kwetterende mus ... eh mens meezingen :)

Why should I feel discouraged
Why should the schadows come
Why should my heart feel lonely
And long for heaven and home

When Jesus is my portion
A constant Friend is He
His eye is on the sparrow
And I know He watches over me

I sing because I am happy
I sing because I am free
His eye is on the sparrow
And I know He watches me


Herfstvakantie in Drenthe
Ondertussen heb ik echt genoten van onze vakantie in Drenthe. Voor mij was deze provincie totaal onbekend terrein. De natuur is er prachtig. We aten heel veel roze donuts, want daar zijn de kinderen dol op. En we genoten ook van een klein portie cultuur.  

Wat is jouw favoriete provincie / landstreek?



Give Away kalender Puur 2015
Game of the Goose
Dit is de preek over de mus, via het www
His Eye is on the Sparrow

donderdag 9 oktober 2014

In de knoop en lichter leven

Een paar dagen terug ruimde ik mijn kast op. Ik vond een zomertuniekje en wilde het netjes wegleggen maar zag toen opeens dat alle lintjes in elkaar waren gedraaid. Het zat vreselijk in de knoop. Het lukte me niet om die kluwen los te krijgen. Wat een warboel!

Alles in de war
Zo ziet mijn leven er soms ook uit. Ingewikkelde knopen, rare kluwen en draden die in de war zitten. Hoe krijg ik alles weer goed? Aan welk touwtje moet ik trekken om het onoverzichtelijk te krijgen? Hoe langer ik bezig ben met duwen en plukken, hoe vaster de knopen in elkaar lijken te draaien.


Advies van Nora 
Af en toe koop ik een bepaald weekblad in de winkel. Er zat dit keer een dossier over borstkanker in, dat ik graag wilde lezen. En wat las ik op de praatpagina met ingezonden stukjes? Warempel ook iets over in de knoop. Nora schrijft daar over het breien van een vestje met meerdere kleuren. Ze zegt:

 "Soms zit de boel in de knoop. Trekken en sleuren werkt dan averechts.
 Even wegleggen en loslaten helpt wel." 

Wat een goed advies! Even afstand nemen. Dan kijk je er later met een heel andere blik naar. Onthouden, zeg ik tegen mezelf.



Beste Adres
Maar als de knopen te erg zijn? Of de situatie te ingewikkeld? Dan helpt het niet als je dingen laat rusten want ze laten jou niet met rust. In zo'n geval kom ik persoonlijk bij God uit. Hij is voor mij het beste Adres waar ik zijn kan met al mijn knopen en kluwen. Ik geef de touwtjes uit handen. Ik laat los (soms duurt het even voor ik echt loslaat).

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast bent,
 en Ik zal u rust geven.

De knopen blijven lastig. Ingewikkeld. Maar met Hem erbij kan ik er beter mee omgaan. Leven met eeuwigheidsperspectief is zoveel lichter. En zoveel mooier.


Mijn leven is een weefsel tussen mijn God en mij
Niet ik kies de kleuren uit, maar doelbewust werkt hij.
Vaak weeft Hij er verdriet in en ik, door onverstand,
vergeet: Hij ziet de boven - en ik de onderkant.
Als 't weefgetouw zal rusten
en de spoel schiet niet meer om,
zal God het doek ontvouwen en verklaren elk 'waarom' - 
hoe nodig donk're draden zijn in des Wevers hand
naast goud - en zilverdraden: zo komt Zijn plan tot stand. 

donderdag 2 oktober 2014

Het is een keertje op

Toen ik tegen mijn zoon zei dat het bloggen niet wilde lukken zei hij: Sja ... het is een keertje op hè? Ik moest er om glimlachen.
 
Maar zo voelt het wel. Dat het een een keertje op is ... 
Al de zorgen. Het verdriet over dingen, die zo tegenlopen. Het gemis. Dat geknakte liefdesbloempje van binnen. De eindeloze onzekerheid. Raak ik degenen die ik liefheb dan helemaal kwijt? Hoe moet het verder?
 

Hoofd opheffen
Nee, ik ben niet depressief. Niet down en ook niet zielig. Ik voel me gewoon verdrietig. Dat kan toch? Dat je bij tijden heel erg verdrietig bent zonder in een depressie te schieten? Dat je gewoon eventjes op bent? Als tegengif voor nare gevoelens ga ik (samen mijn man) af en toe een uurtje naar het bos. Diep ademhalen. Het hoofd leeg maken ... en opheffen natuurlijk, naar die grote Schepper van al dat moois om ons heen. Naar Hem bij Wie het nooit uit de hand loopt.

Verdriet en vertrouwen
Het loopt door elkaar heen bij mij. Verdriet en vertrouwen. Het ene moment maak ik huilend de deuren van mijn bovenverdieping schoon. Het andere moment schuil ik bij mijn Herder en vertel ik Hem alles. Dan lijkt het net of Hij naast me op een stoel zit en luistert. Een tekst die mij op dit moment erg aanspreekt is deze:

Roep Mij aan in de dag van benauwdheid; 
Ik zal je eruit helpen.
 

Wat voor dag van benauwdheid ik ook meemaak, ik wil er in ieder geval niet in mijn eentje doorheen. Daarom leg ik mijn hand in Zijn hand en roep Zijn hulp in voor elke dag die ik krijg.
 
Vleugels
Oké, het mag dan een keertje op zijn ... maar Hij vernieuwt mijn kracht. Ik zal opnieuw mijn vleugels uitslaan als een arend. Ik zie nog steeds vreugdeglimpjes in mijn leven. Mooie momenten, die zomaar in mijn schoot geworpen worden. Ze schitteren als diamanten tegen de donkere achtergrond van verdriet en inwendige pijn. Ik blijf ze koesteren.
 
Ik hou zo van de herfst. Die kleurenpracht!
Ga jij ook de natuur in om even op adem te komen?
 

zaterdag 6 september 2014

Je komt hier doorheen. Echt!

Soms heb je een boek waarvan de inhoud je niet loslaat. Dat had ik deze vakantie periode met het bemoedigende boekje God tilt je op van Max Lucado.
 
 
Nare dingen gaan niet op vakantie
Als gezin hebben we leuke dingen meegemaakt in de vakantie. Genoten van de Moezelstreek: de uitgestrekt wijngaarden op de heuvels, de mooie uitzichten en het fijne samenzijn. Maar de rauwe werkelijkheid was gewoon niet echt weg. Nare dingen gaan niet op vakantie. Een onvoorziene omstandigheid maakte mij en mijn man erg verdrietig maakte. Ik dacht:
 
Ik geef er de brui aan!  
Alles gaat stuk.
Ik ga mijn zegeningen niet meer tellen
Er zijn geen zegeningen meer.
 
Maar God zal ...
Toen las ik iets moois in het boekje God tilt je op. Ik zou alles wel willen citeren wat ik gelezen heb maar dat kan gewoonweg niet. Daarom zet ik dit boek volgende week als Give Away op mijn boekenblog  Nu alleen dit:
 

"Je gaat hier doorheen komen. Je bent bang van niet. Dat zijn we allemaal. We zijn bang dat de depressie nooit zal wegtrekken, het schreeuwen nooit zal ophouden, er nooit een einde zal komen aan de pijn. We vragen ons af: Zal de donkere hemel ooit weer openbreken? Deze last ooit lichter worden? Het voelt alsof je vastzit, gevangen, opgesloten. Gedoemd om te mislukken. Kom je deze put ooit nog uit?  Ja! God draagt ons door de moeilijkheden heen. Door de Rode Zee, tot we droge grond onder onze voeten hebben. Door de woestijn, door het dal van de schaduw van de dood en door de diepe zee. 'Door' is een van Gods lievelingswoorden."

 
 
Wanneer je zult gaan door het water, Ik zal bij je zijn,
door rivieren, zij zullen je niet overspoelen.
Wanneer je door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden,
geen vlam zal je aansteken.
 
 
Puinhoop wordt iets goed
Moeilijke situaties laten zich niet altijd even snel oplossen. Maar ik moet me niet laten overweldigen door wanhoop. Met Gods hulp kom ik er door heen. Mijn God is geen toverdokter. Hij is heilig. Hij is God. Maar àls Hij in je leven gekomen is, zal Hij de puinhopen gebruiken en ze omvormen tot iets goeds.
 
 
 

"Ons geloof in Gods visie, en de mate waarin we die aanvaarden bepaalt hoe we in het leven staan. Als mensen ons in de put gooien krabbelen we overeind. God kan dit gebruiken. Als familieleden ons verraden, heffen we desondanks ons hoofd omhoog. God zal deze pijn hergebruiken ten goede."

 
Gouden gloed
Ik tel mijn zegeningen weer. Door de moeilijkheden op mijn pad heen zijn er eigenlijk een paar zegeningen bijgekomen, die ik eerst niet zo zag. Het zijn zegeningen die mijn pad in een gouden gloed zetten.
 
Ik ben zo benieuwd hoe het met jullie gaat?

Linked to the Weekend Brew


dinsdag 1 juli 2014

Kwetsbaar als een pluisje

Gisteren kwam mijn zoon iets later dan normaal thuis, tussen de middag. Ik zag gelijk aan zijn blik dat er iets aan de hand was. Met tranen in zijn ogen keek hij me aan: "Ik ben gevallen met de fiets, vlakbij school." Om zijn duim zat een papieren zakdoekje, die had hij gekregen van een moeder. Gauw knuffelde ik hem en plakte een pleister op zijn duim, terwijl hij een glas water leeg dronk. Mijn man zette het stuur van de fiets recht.


Ik ben zo blij dat ik hem in mijn armen kon sluiten toen hij thuiskwam. Mijn vriendinnetje Evelien was elf jaar toen ze verongelukte met haar fiets.

Kwetsbaar als een pluisje
Daar dacht ik vorige week ook aan, toen ik dit pluisje opving op mijn vinger. Dat het leven zo ontzetten mooi is ... maar tegelijk zo kwetsbaar. Net als een zaadpluisje in de lucht. Tegelijk weet ik dat er een andere waarheid is. God wil niet dat ik mijn eigen lasten draag. Zeker niet al die angstige voorgevoelens. Mijn leven ligt in Zijn hand. Ik heb er soms geen kijk op. Nog niet. Later zal ik begrijpen waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Daarom zeg ik tegen mezelf:

Waarom heb je zo weinig vertrouwen? God zorgt zo heerlijk voor de wilde bloemen die na een dag al weer verdorren. Hij zal zeker ook voor jou zorgen. Wees niet bezorgd. Werp al je zorgen op Hem want Hij zorgt voor je. Hij kent je nood, je behoefte. Je bent niet door Hem vergeten.

 
 
In de schaduw van Zijn hand
En zo, met die geloofsgedachten in mijn hoofd, kan ik me vrij bewegen in de kwetsbare wereld om heen. Ik leef in de schaduw van Zijn hand. En zie met plezier de vakantie tegemoet. Even gas terug nemen. Ik verzamel leuke dingen en bezigheden op Pinterest, om in de vakantie met de kinderen te doen.
 
In ieder geval neem ik hier een blogpauze.
 
Ben benieuwd naar jouw vakantieplannen.
Of je thuis blijft of weggaat.
Wat is jouw favoriete vakantiebezigheid?

maandag 16 juni 2014

Neem mijn gebroken vleugels

Toen kwam ik thuis en zag hem liggen. Op de tuintafel: een dode merel. Ik probeerde er niet naar te kijken en liep naar binnen. Mijn zoon bleek hem opgeraapt te hebben van de weg. Hij vond het zielig om hem te laten liggen en heeft hem een mooie begrafenis gegeven, later.
 
 
Kwetsbaar
Ons leven is zo kwetsbaar. Ik dacht terug aan al de vogels, die ik ooit op raapte. Meesjes, merels en ook een keer een duif. Sommige waren dood, sommige vlogen opeens toch weg. En er was er ooit eentje bij met een gebroken vleugels. Ik vond hem gewond in het weiland voor ons huis: een meeuw.
 
Nooit meer vliegen
Ik droeg die meeuw naar huis. Het beest had pijn. Zo voel ik me soms ook. Broken wings ... Alsof je nooit meer vliegen  kunt. Alsof je nooit meer zingen kunt.  Pijn in je hart. Verlies van gezondheid, geliefden. Diep in je hart kan het zo donker zijn als de nacht.
 
 
Take these broken wings
Ik ben geen fan van de Beatles, maar ze hebben ooit een song gemaakt waar ik van houd.  Ze gaven naar mijn idee de Afro Amerikanen een stem en riepen hen op om hun gebroken vleugels in liefdevolle handen te nemen en opnieuw te leren vliegen.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

Blackbird fly
Blackbird fly
Into the light of the dark black night
 
 
 
Hoe moet het dan?
Soms lukt het niet om je eigen vleugels te helen. Dan heb je iemand anders nodig. Ik vind mijn bestemming en rust in God. Neem mijn gebroken vleugels Heer. Ik schuil bij Hem. Hij neemt de pijn niet altijd weg maar geeft wel kracht om er door te gaan. Om te dragen wat er in gebeurd. Hij leert zingen in de doodsheid van de nacht. En uitzien naar een nieuwe Morgen.
 
Daarom: een Give Away om te vieren dat je er bent.
Loot mee voor Ik lief jou
Zet een reactie onder deze posting.
 
 
Nieuwsgierig naar de leuke potjes van de foto's?
Ze zijn gemaakt door Tasha McKelvey