Een kast met laatjes in mijn hoofd

'Laatje dicht!'  zeggen mijn man en ik wel eens tegen elkaar, als we over een moeilijk onderwerp gepraat hebben. Want over een vervelend iets hoef je niet eeuwig door te zeuren. Zo ontstond bij mij het idee van een denkbeeldige ladekast in mijn hoofd. Met lades in verschillende emotionele kleuren met genoeg ruimte om een heleboel in kwijt te kunnen. Zoiets als op de foto's hieronder ...

De Troubadour

  

Wat zit erin?

Ik verzamel herinneringen aan veel blijde gebeurtenissen en gezellige momenten. Daar ben ik gek op, die koester ik. Maar in mijn denkbeeldige kast  heb ik ook herinneringen aan moeilijk tijden en loodzware dagen. De pijn van het loslaten. Het verdriet om wat ik niet veranderen kan. Beelden, geuren, verwarrende emoties  liggen diep weggestopt in verre hoekjes van de donkere lades.

  

En als de lade niet meer dicht wil?

Voor mij was het goed om herinneringen aan zware periodes te parkeren. Vooral overdag. Hoe kon ik anders een warme mama zijn? De laatste tijd kreeg ik de lade met verdrietige dingen echter niet meer dicht: zat er iets klem? Doodmoe werd ik ervan. 's-Avonds huilde ik en ik klaagde bij God. Ik legde al mijn misère bij Hem neer. Ik voelde me net als David, die zei:

 

Ik ben moe van mijn zuchten, heel de nacht maak ik mijn bed nat, 

doorweek ik mijn kussen met mijn tranen.

  



De Troubadour



God kent mijn donkere lades

Gisteren ben ik een dagje alleen uit geweest. Voelde vreemd. En voor het eerst sliep ik daarna weer goed. God kent de inhoud van mijn donkere lades beter dan ikzelf en Hij zal me helpen om alles te ordenen. Misschien moet ik wat rommel weggooien, zodat ik op een dag mijn zegeningen weer kan tellen. Nou, dat ik doe ik al een beetje hoor.

 

Do not look to your hope, but to Christ, the source of your hope.

This post is linked with Faith Filled Friday.

 

 

(foto's van de kast op mijn blog zijn met toestemming overgenomen van De Troubadour) 

Blij zijn als je door het water gaat?

 

Ik vond het heel leuk om vorige week af te sluiten met een positieve post over mijn zoon, die eindelijk fietsen kan. Dat gaf een fijn gevoel. Ik deed het expres. Om mezelf een beetje op te peppen. Zegeningen tellen is toch goed voor een mens?

 

 

Door het water gaan

Drie jaar geleden waren wij op vakantie in de Ardennen. Op een morgen waadde ik door een beek. Zonlicht toverde gouden schitteringen op het water! Hoe dieper ik het water inliep, hoe sterker de stroom rond mijn benen kolkte. Bijna gleed ik uit over de glibberige steen. Nog net kon ik mijn evenwicht bewaren :-)  Op dat moment dacht ik aan de Bijbeltekst uit Jesaja:

 

When you pass through the waters,

I will be with you; and through the rivers,

 they shall not overflow you

 

Als kleine zorgen grote zorgen worden, verdwijnt de sprankeling van de zon. De vredige beek verandert in een modderige stroom. Dat is de werkelijkheid van mijn leven op dit moment. Ik weet dat ik een geliefde dochter van God ben.Toch overspoeld de shit van het leven me. Het water stijgt: zoveel dingen die ik het niet overzien. En een brug is er niet; ik moet door de wateren gaan. 

 

Blijdschap vasthouden? 

Wat er ook gebeurt, broeders, wees blij in de HEER! Het spijt me: blijdschap vasthouden lukte me even niet. Zegeningen tellen lijkt een gebod waaraan ik niet voldoe. Ik heb het idee dat ik rouw. Maar midden in mijn verwarring voel ik toch een soort stille vreugde. Omdat ik geloof dat Hij mijn leven in Zijn hand heeft. Ik ervaar Zijn aanwezigheid, nu ik door het water worstel. En dat troost me.

 

Ik weet dat Hij op een dag mijn mond zal vervullen met gelach, en mijn lippen met gejuich.

 

 



Wat me helpt?

* Ik praat met mijn man. (Als je alles oppot, raak je veel eerder overbelast.) 

* Ik bekijk af en toe een grappige film. Het is een tijdelijke opbeuring, maar door het lachen voel ik me wel even wat beter. (Mister Bean bracht een glimlach op mijn gezicht vorige week )

* Ik vergeef mezelf.

* Ik laat los waar ik geen verantwoording voor hoef te dragen.

* Ik streef niet naar perfectie, toch?

* Ik ga er deze week een dagje alleen op uit.

 

Eh ... wat zou jij gaan doen,

 als je een hele dag voor jezelf had?

 

Hij kan eindelijk fietsen!

Ik schreef vorig jaar dat ik zo ontzettend blij was dat onze jongste zoon eindelijk zijn zwemdiploma haalde. Hij deed er bijna twee jaar over en kreeg begeleiding van een speciale coach. Ik schreef toen aan het eind van mijn post dit:

"Mijn zoon kan niet fietsen. Hoewel al zijn vriendjes allemaal kunnen fietsen, aanvaardt hij zichzelf zoals hij is (op dit moment)."

 

 

 

Hij kan fietsen!

Mijn zoon is negen jaar nu. En ik ben zo blij. Hij kan eindelijk fietsen!  Ik ben echt heel erg trots op hem. En op mijn man, die hem zover gekregen heeft  :-) Mee rennen naast de fiets, promoten ... aanwijzingen geven over de focus. Iedere avond gingen ze 'fietsen'. Nu kan hij het!

 

 

 

 

Onverstoorbaar doorgaan

Nee, het was niet leuk dat hij niet kon fietsen. Vaak kwamen er vriendjes aan de deur: met hun fiets. Of hij wilde spelen? Dan rende hij over de stoep, terwijl zij op de weg fietsen met hun stoere fietsen. 

 

Ik denk dat hij hierdoor iets heel belangrijks heeft geleerd: volhouden loont.

 

Ik ben God zo dankbaar voor deze jongen.

Hij gaat onverstoorbaar door

met dingen die moeilijk voor hem zijn.

 

Een les voor mij: Geef niet te snel op!

 

Over wegkruipen en weer opstaan

Omdat ik last van mijn schouder heb, zeem mijn ramen in etappes. Het achterraam vandaag. Ik hoor de duif van buren koeren in zijn kooitje. Verder weg antwoordde een andere duif. Het is echt lente, denk ik. Net als in het Hooglied staat:

Want zie, de winter is voorbij.

De regentijd is over, helemaal voorbijgegaan.

De bloemen laten zich zien op het land,

de zangtijd is aangebroken,

het koeren van de tortelduif wordt in ons land gehoord.

 

Een weggekropen duif

Terwijl ik nadenk over duiven in de lente zie ik die andere duif voor me. Ook uit het Hooglied van Salomo. Ze kruipt weg in een kloof van de rots en maakt zich onzichtbaar. Ik bedenk dat ik op die zielige duif lijk. Omdat ik ook geregeld wegkruip voor God en de mensen. Ik trek me terug. Mijn hart doet pijn. Ik huil om mijn kind, dat ik kwijtgeraakt ben. Ik treur omdat ondanks de opgaande lijn, mijn zoon toch afscheid neemt. Van mij. Van ons. Hij zal ons vergeten, zegt hij, en nooit meer aan ons denken.

Er blijft maar één ding over ...

Onze eigen pijn
We hebben allemaal onze eigen pijn. Een bepaalde druk, deadlines die ons benauwen. Er zijn mensen die aan ons blijven trekken. Of er komt ziekte in de familie. We lijden verliezen. En liggen 's - avonds doodmoe in bed.  Uitgeput kan je zijn van alle pogingen om een weg te banen door de scherven van het leven.

God roept
De duiven koeren zacht. Ze antwoorden elkaar. Terwijl ik het zand van het achterraam poets, hoor ik in gedachte Gods stem. Zijn woorden sijpelen door mijn buitenkant heen en vinden hun weg naar mijn aller diepste innerlijk. Hij zegt: 'Sta op, kruip niet weg voor Mij! Laat jezelf zien want voor Mij ben je kostbaar. In al je schaamte en ongeluk heb ik je lief. Sta op ... kom bij Mij.'

 

Sta op, Mijn vriendin, 
en kom, Mijn allermooiste! 

Mijn duif in de kloven van de rots, 

in de schuilplaats van de bergwand, 
laat Mij je gedaante zien, 
laat Mij je stem horen.

Zou het eindelijk echt lente, zomer worden?
In welk seizoen leef jij?

(Tip: Meer over seizoenen lees je op Tracy's blog)

 

Foto's:  Marinela Prodan 

Over een lelijke vogel en een mooie Bijbeltekst.

Als het niet de bedoeling was dat we telkens opnieuw zouden beginnen;

zou God ons dan een maandag gegeven hebben?

 

bron: autosticker

 

  

Mijn dochter moest pas om half tien beginnen. Toen ik haar uitgezwaaid had pakte ik mijn spullen om stille tijd te houden. Zoals je op de foto hierboven ziet was het prachtig weer en kon ik buiten zitten. Stille tijd met God. Ik vertelde Hem, dat ik het weekend heel zwaar vond.

 

Jojo-effect 

Elke dag is een cadeau van God. Dat probeer ik zo te zien. Door jaren van worsteling heb ik geleerd dat ik me niet moet laten  leiden door de dingen die ik niet op kan lossen. Toch heb ik regelmatig last van een jojo-effect. Dat ik me wel bezorgd maak. Of tob. Stress is vaak mijn metgezel. Echte stress, die voortkomt uit dingen die niet op te lossen zijn maar wel als een donkere wolk boven ons gezin hangt. Hoe ga je daar mee om? 

Jonge raven

Zo zat ik vanmorgen in de achtertuin. De lentezon verwarmde me. En ik bad. Ik legde alles in Zijn hand. Op dat moment streek er een raaf neer op de schutting. Grote vogel. Hij keek me aan. Toen ik me bewoog, vloog hij onmiddellijk omhoog naar de boom en begon schor te schreeuwen. Heel lelijk. Bah, geef mij maar een roodborstje. Of een vink. Toen opeens dacht ik aan die tekst uit de Bijbel over de jonge raven. Dat God hun voedsel geeft als ze erom roepen. Hun geluid hoor je op het filmpje hieronder :-)

 

He gives food to the wild animals and feeds the young ravens when they cry.

 

Niet hopeloos
Raven zijn niet zo geliefd. Ze zingen niet mooi maar God hoort hen wel. Dat was een regelrechte bemoediging voor mij. Ook al is stress mijn metgezel, ook al is mijn gebed zo lelijk als het gekras van de jonge raven ... mijn situatie is absoluut niet hopeloos. Want Hij hoort mij. Hij is bij mij in iedere situatie. Hoe donker ook.

Heer, er is in uw gevallen wereld heel wat om zorgen

over te maken. Maar U heeft mij bevolen ermee te stoppen.

'Lieve help!' Ik weet niet hoe, Heer, help mij. Zie mij

aan, al tobbend. Hoe kan dit Uw wil zijn? Vergeef mij

dat ik mijn zorgen niet aan U tovertrouw. Mijn geest zal

beginnen te luisteren naar Uw helpende woorden van vrede.

Zegen mij hier Heer; zegen mij - nu. Dank U. Amen

 

Jill Briscoe

 

 

Misschien vindt jij raven mooi :-)

Heb je ooit een les geleerd van dieren?

 

 

Uithuilen bij God

Vorige week woensdagavond bracht mijn dochter naar haar flat terug, nadat ze een dagje thuis geweest was. De weg, die door het bos slingerde, leek zo onwaarschijnlijk mooi! De ondergaande zon zette struiken en boomkruinen in gouden gloed. Toen we het Doornse Gat passeerden, keken mijn dochter en ik elkaar even aan. Ik klemde mijn handen om het stuur en lette gauw weer op de weg. Het fraaie recreatiegebied heeft zijn betovering verloren. Het een onheilsplek, waar een jonge man zelfmoord pleegde. Vlakbij Doorn zagen we politieauto's van het opsporingsteam, op zoek naar de vermiste zoontjes van deze man. Het was een vreemd ritje naar de flat van mijn dochter! Ze vertelde me dat ze niet meer overal in het bos mocht joggen nu er gezocht werd naar de jongetjes.

 Hoe kan de schepping zo mooi zijn, als er zoiets droevigs aan de hand is?

Een zeepbel
Zondagavond vroeg mijn zoon of de jongetjes al gevonden waren. Ik besloot eerlijk te zijn en zei: 'Ze zijn gevonden in een sloot'. Ik zag de hoop uit zijn groene ogen verdwijnen. 'Ze hebben niks gedaan!' zei hij timide terwijl hij het trapje van zijn bed opklom. Ik probeerde hem te troosten maar het was moeilijk. Dat een papa zoiets kan doen ... zijn veilige wereld leek uit elkaar te spatten als een zeepbel. Ik verzekerde hem dat we veel van hem hielden en gaf hem ruimte om verdrietig te zijn. En er over te praten.

Deze wereld is geen veilige plek

 

 

Uithuilen bij God
De verschrikkelijke gebeurtenissen in de wereld werpen me terug op God.Wat ik moet zeggen, tegen de kinderen als ze verdrietig of bang zijn? Hoe kan ik hen troosten?  Hoe vind ik zelf troost? Mijn angst en onzekerheid stimuleren me God te zoeken. Tijdens mijn Bijbelstudie ( psalm 27) las ik deze morgen:

In times of trouble He will shelter me;

 He will keep me safe in his Temple

and make me secure on a high rock.

 

Als anderen mij verlaten, wil God voor interne veiligheid zorgen. Hij is een Schuilplaats, ook als het niet goed gaat. Omstandigheden zijn niet weg redeneren maar midden in de misère biedt Hij Zijn aanwezigheid aan. Mijn angst, en de angst van onze kinderen hoef ik niet te ontkennen, maar het is goed om die terugbrengen tot normale proporties. Zondag was ik zo geschokt dat ik echt niets wist te zeggen. Nu mag ik hen op Jezus  wijzen. Voor Hem hoef ik me niet groot te houden. Ik hoef me ook niet op te tutten. En zij ook niet. We mogen gewoon bij Hem uithuilen. en zeggen:

 

 'Hoor, o God als ik huil. Toon genade en antwoordt mij ...' 

 

 

Dankbaar vandaag voor:

* het knuffelen van mijn kinderen deze dag.

 

Hoe ga jij om met al de tragedie in het nieuws?

Als je kinderen hebt, hoe  praat je er over?

Heb je ooit Gods aanwezigheid ervaren in een slechte periode? 

Waar ben jij dankbaar voor?

 

Interview met Martine

Martine schreef verschillende keren een gastblog voor Kostbaar. Het leek me een leuk idee om wat vragen aan haar te stellen. Zij was enthousiast. Martine, dank je wel voor je inzet. Vooral omdat je het deed in een tijd dat je minder energie had. Petje af!

 

 

1. Wil je je voorstellen aan ons?

Mijn naam is dus Martine van den Brink en ik ben 41 jaren jong. Ik werd geboren met een hartafwijking, waardoor mijn leven nogal anders is verlopen dan 'normaal'. De prognose was vlak na mijn geboorte erg slecht (ik zou een jaar of 8 worden), maar door een aantal hartoperaties heb ik het toch veel langer volgehouden! Wel heb ik een behoorlijk 'beperkt' leven, omdat mijn conditie erg slecht is. Vanwege die slechte conditie van mijn hart moet ik me dus houden aan een zoutarm dieet, vandaar mijn blog!

 

2. Wat is het allerbelangrijkste in je leven?

Daar heb ik maar één antwoord op: Mijn geloof!

 

3. Waar geloof je in?

Als kind had ik een rotsvast vertrouwen in de Here Jezus. Ik wist dat ik naar Hem toe zou gaan als ik zou sterven. Naarmate ik ouder werd kwamen er natuurlijk meer zorgen en twijfels. Ik denk dat geen enkele Christen daaraan ontkomt, want je maakt van alles mee waardoor je wereldje en je zekerheid soms behoorlijk wankelt. Toch is dat vertrouwen gelukkig altijd mijn basis gebleven. Hoe mijn lichamelijke situatie hier ook is, ik mag altijd vertrouwen op een leven hierna dat volkomen goed zal zijn. Dat maakt ook de moeilijke perioden hier op aarde draaglijk.

4. Heb je bepaalde waarden meegekregen?

Ik ben in een Christelijk gezin opgevoed en ik denk dat ik nog vrij traditionele waarden en normen heb meegekregen. Overigens is daar helemaal niets mis mee hoor! Of je nu wel of niet gelooft, op een goede manier omgaan met je medemens lijkt me voor iedereen veel gezonder.

 

5. Kun je iets vertellen over je eerste hartoperatie?

Eerlijk gezegd heb ik hieraan alleen maar positieve herinneringen, hoe raar dat ook mag klinken. Ik werd natuurlijk door iedereen gruwelijk verwend en in de watten gelegd en kreeg volop aandacht. Ik was toen zes jaar en zorgen ken je dan eigenlijk nog niet. Begrippen als 'sterven' en 'risico's' zeggen je op die leeftijd nog niets. De dominee vroeg me of ik bang was en ik antwoordde: "Nee hoor, als ik sterf ga ik naar de Here Jezus!" Ik vermoed dat hij jaloers is geweest op mijn vertrouwen :-)

 

6. Kun je iets vertellen over de manier waarop je leeft met een hartafwijking?

Dit is vallen en opstaan. Van nature heb ik een positief en vrolijk karakter en dat heeft me ontzettend geholpen. Het maken van keuzes vind ik nog altijd het meest moeilijke. Ik kan vaak maar een paar (kleine) dingen doen, en te beslissen welke is dan vaak lastig. Dagelijkse dingen als boodschappen doen, koken, een bezoekje bij een vriendin of een etentje moet ik allemaal bewust inplannen. Dit maakt spontane acties eigenlijk niet mogelijk, terwijl dat wel in mijn karakter ligt. Momenteel ben ik bezig met een soort revalidatie, vanwege extreme vermoeidheid die ik in de afgelopen winter heb opgebouwd. Ik loop drie keer een rondje om mijn flat, en verder rust ik grotendeels. Huishoudelijk werk, boodschappen doen en koken mag eigenlijk niet .... Ook met douchen en aankleden krijg ik hulp. Toch voel ik dat dit werkt en dat ik nieuwe energie krijg, maar soms is het wel zwaar om zoveel te zien gebeuren en niet deel te mogen nemen. Heel af en toe spring ik uit de band maar dat moet ik dan wel bezuren.
 

7. Met wie voel je je diep verbonden?

Allereerst natuurlijk met mijn man! Ik heb hem kort voor mijn laatste hartoperatie leren kennen en hij heeft me dus echt 'op z'n slechtst' gezien. Juist toen werd hij verliefd op me! Ik vind dat nog altijd onbegrijpelijk. Daarnaast heb ik ook veel waardevolle vriendschappen met lotgenoten. Zij begrijpen écht wat het is om op deze manier te moeten leven, en bij hen ben ik geen uitzondering. Dat geeft rust.

 
 

8. Wat betekent vriendschap in je leven?

Vriendschap is van levensbelang en echte vriendschap duurt levenslang. Hoewel natuurlijk mijn kracht allereerst in mijn geloof ligt, heb ik ook altijd heel veel steun gehad aan vrienden. Zij stonden altijd voor me klaar, in voor - en tegenspoed. Ik zou me geen leven zonder deze vrienden kunnen voorstellen.

 

9. Wat is je leukste bezigheid?

Koken!

 

10. Wat eet je het liefst?

Chinees! Hoewel het eten van de chinees natuurlijk voor mij veel te zout is, ben ik er altijd dol op geweest. Je maakt mij echt heel erg blij met een avondje wokken, zelfs al heb ik daar meerdere dagen last van omdat ik veel vocht vasthoud. Natuurlijk probeer ik deze gerechten ook wel zelf te maken met minder zout, maar zoals bij de Chinees smaakt het helaas nooit :-)

 

11. Welk woord ( of zin ) gebruik je vaak?

Leuk voor je! (een overblijfsel van een vakantie met vrienden :-)

  

12. Wat eet je absoluut niet vaak?

Koolsoorten, omdat ik die slecht verdraag.

 

13.Welke schoenen draag je het liefst?

Geen! In huis loop ik graag op sloffen of pantoffels:-D

 

14. Wie zou je graag ontmoeten?

Een meester-kok, die tijd heeft om me wat lekkere recepten te leren!

 

15. Wat ligt er op je nachtkastje?

De broodbijbel

 

 

Ik zou het leuk vinden als je iets tegen Martine zegt in een opmerking onder dit interview. Zeker weten dat ze het leest!  Applaus voor deze dappere vrouw.

 

Dag Facebook! Vakantie en keuzes maken.

Ik ben terug in mijn huis na een weekje weg in eigen land. Een week vol gezelligheid, zonneschijn, regen, dauwdruppels, fluitende vogels en vooral veel rust.

Geen Internet. Wel boeken, koffie en een zwembad.

Tijdverspilling
Terwijl de kinderen vrienden maakten op het vakantiepark, dronk ik koffie, las ik mijn acht bibliotheekboeken uit, deed Bijbelstudie, kletste met andere mensen en ging af en toe (met frisse tegenzin) zwemmen. Het boek Rust van Carianne Ros zette me aan het denken. Ze schrijft dat veel dingen, die we doen tijdverspilling zijn. De maatschappij waarin we leven eist veel - en we willen continu meer. Ze stelt mij in haar boek deze vraag:

Wil jij hieraan meedoen?

Welke ballast moet jij loslaten?

Welke spullen en welke bezigheden hebben geen echte toegevoegde waarde in je leven?

Wat belemmert je om het leven te leiden dat God voor jou voor ogen heeft?

 

Ik vroeg mezelf af: besteed ik tijd aan nutteloze dingen? Wat zijn mijn tijdverspillers en wat niet? Wil ik iets veranderen? Wat dan? Hoe dan?

 

 

Jezus vraagt iets

Een voorganger 'preekte' niet zo lang geleden over Jezus en Petrus. Eén vraag ben ik niet vergeten. Jezus vraagt: "Heb je Mij liever dan al deze dingen? Hou je meer van Mij, dan van de dingen waar je zo mee bezig bent ..." In de vakantie dacht ik daar over na. Het liet me niet los. Dat heb je soms.

 

 

Dag Facebook!

Aan het eind van deze vakantie besloot ik te stoppen met Facebook en Pinterest. 's-Avonds na zevenen, niet meer Internetten. Deze tijd wil ik inzetten voor andere dingen. Dingen die er echt toe doen. En nee, dit betekent niet dat jij ook moet stoppen :-) Het was heel bijzonder om een week zonder Internet te zijn. Er ontstond ruimte om na te denken. Ik werd  leeg/stil  voor God. Kwam ook dicht bij mijn pijn en ontdekte opnieuw de dingen, waar ik voor wil leven.

 

Zo kreeg ik tijd om besluiten te nemen en te doen wat goed voor mij is.

 En voor mijn gezin natuurlijk!
 

 Ik heb het boek van Carianne Ros nog niet uit. Momenteel lees ik het hoofdstuk: Leef je ideale leven.

Geef jezelf elke dag iets om naar uit te kijken. Verheug je in je dagelijkse leven en niet alleen tijdens die ene vakantie in het jaar. Elke dag is een cadeau van God. Dus zorg dat je minstens elke dag één ding doet waar je blij van wordt.
 

Vragen uit het boek 

* Schrijf op hoe jouw ideale leven eruitzien

* Waar zou je wonen?

*Wat voor bezigheden zou je hebben?

*Waar zou je je tijd aan besteden?

*Hoe zou je reageren in stressvolle situaties?

*Hoe zou je je tijd met je partner, je familie het liefst willen besteden.

 

Voor ik een antwoord zoek op deze vragen, ga ik eerst het hele hoofdstuk  uit lezen. Misschien blog ik erover. Ooit.

 

Fijne week! Heb je veel dingen op je programma staan?

Werkze

 

Quilt of love: over mijn levenstapijt

Kristin Bridgman heeft een mooie blog. Zij schreef ooit over Quilts of Love en plaatste daar mooie foto's bij van allerlei quilts, die ze zelf maakte. Neem eens een kijkje op haar blog! Haar moeder stuurde haar een verhaal. Ik noem het een oud Amerikaans verhaal. Ik vroeg aan Kristin of ik het over mocht nemen. En schreef mijn eigen versie.  De bovenste foto zijn van Kristin.  (dank je wel Kristin )

Ontmoedigd

Ik zit geknield in de grote zaal in afwachting van de ontmoeting met mijn Heer. Naast me zitten anderen. Sommige ken ik, anderen niet. En overal zijn engelen druk aan het werk. Ik kijk met brandende ogen naar mijn stapel quiltvierkanten. Een engel is ingespannen bezig de stukken aan elkaar te naaien om er zo een tapijt van te maken, dat mijn leven moest voorstellen. Ieder van ons heeft een eigen stapel quiltblokken. Ik huiver en schuifel ongemakkelijk heen en weer op mijn plek. Wat zien mijn vierkanten er haveloos en gerafeld uit. Ze horen bij een deel van mijn leven dat moeilijk was. Bij de uitdagingen en verleidingen waarmee ik geconfronteerd werd in het dagelijkse leven. En bij de ontberingen die ik doorstaan heb. Ik worstel even met de herinnering en kijk naar de stof in de handen van de engel. Om moedeloos van te worden. Wat een scheuren, wat een gaten. Stiekem kijk ik om me heen naar de anderen. Pijn stroomt door me heen. Moet je hen zien: zij hebben alleen maar enkele kleine gaatjes. Wat verdwaalde scheurtjes, die ze zelf al dichtgestopt hebben. Hun wandtapijten zitten vol rijke kleuren en heldere tinten en verbazingwekkende patronen. Ontmoedigd draai ik mijn hoofd naar mijn engel, die nog steeds bezig is om de rafelige vierkanten aan elkaar naaien. Tranen prikken in mijn ogen.



Bron

 

Mijn beurt om op te staan

Als alle engelen klaar zijn valt er een diepe stilte. De tijd is aangebroken om onze levenstapijten te laten zien, tegen het licht van de Waarheid en ze te tonen aan onze Schepper. Iedereen om me gaat alvast staan. Ik niet. Ik durf niet want ik zak bijna door de grond van schaamte. Ik heb geen mooie tapijt zoals zij. Ik was geen bezitter van aards fortuin in mijn leven. O ja, ik had lief en lachte veel. Maar ik kreeg later ook te maken met een hardnekkige ziekte die alles bedierf. Ik worstelde er mijn hele leven mee. Er waren tijden dat valse beschuldigingen me verlamden. Ik moest vaak opnieuw beginnen. Had moeite om te stoppen met zondigen en ik viel regelmatig voor verleidingen. Bijzonder: op de één of andere manier kreeg ik steeds weer de kracht om op te staan als ik gevallen was. En bracht de nachten door in gebed. Niet allemaal natuurlijk. En dan smeekte ik om hulp in mijn leven. Ik bracht al mijn zonden tot Jezus. Opnieuw en opnieuw. Het moeilijkst in mijn leven was de spot van anderen om me heen. Veroordelende blikken. Mijn engel knikt naar mij en spoort me zachtmoedig aan om op te staan. Jouw beurt. Ik raap mezelf op en sta voor mijn Schepper. Ik durf Hem niet aan te kijken. Met trillende armen houd ik mijn wandtapijt omhoog naar het Licht. Ik had het graag beter gedaan Heer. Ik had meer overgave willen hebben en mooiere kleuren in mijn leven. Meer dankbaarheid en…  Ik tuur met prikkende ogen naar de haveloze vierkanten van mijn levenstapijt. Naar al die gaten en scheuren en opnieuw springen de tranen in mijn ogen.

 

 

bron

 

Verwondering

Opeens hoor ik dat iedereen om me heen zijn adem inhoud. Ik kijk om me heen en zie dat iedereen vol verwondering naar mijn quilt staart. Waarom? Ik kijk ook en het eerste dat ik zie is Licht. Helder Licht stroomt door de gaten en scheuren en het creëert een beeld op mijn levenstapijt. Ik sta oog en oog met Christus. Zijn beeltenis in mijn tapijt? Ik zak door mijn knieën en Zijn ogen ontmoeten die van mij en met warmte zegt Hij: Elke keer dat je je leven aan Mij gaf, werd jouw leven Mijn leven. Jouw ontberingen werden mijn ontberingen. Jouw strijd werd Mijn strijd. Zie je het vele licht in het wandtapijt? Elke lichtsprankeling was het moment dat je een stap opzij deed. Je zonden beleed en jezelf verloochende. Je liet Mij liet werken in de chaos van jouw leven.

Each point of light in your life is when you stepped aside and let Me shine through,

until there was more of Me than there was of you."

 Ik leg mijn hand in die van Hem en volg Hem zonder één seconde te aarzelen.

 

***

Vraagjes

* Kan jij quilten?

* Heb jij een quilt?

* Is quilten echt iets Amerikaans/Canadees?

Toen grote zus zo oud was als jij ...

Bij het opruimen van een lade vond ik een stelletjes oude dagboeken terug. In één daarvan las ik het verhaal mijn dochter. Over hoe ze aan haar litteken kwam ( ik was echt vergeten dat ik het ooit opgeschreven had).  Mijn jongste zoon houdt niet van enge dingen. Toch is hij geïnteresseerd in het verhaal. En zo begint het:

Een gedeelte van mijn dagboeken

Toen grote zus zo oud was als jij ...

... kwam ze thuis uit de speeltuin met haar hand stijf op haar hals gedrukt. Er liep een bloedspoor achter haar aan. Drup, drup ... overal dikke druppels bloed. Papa kwam aangerend uit het kantoor en keek in haar hals. De randen van haar huid stonden wijd open en we zagen een diep gat. Ze voelde geen pijn. Toch moest ze heel vlug naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze verschillende spuiten en schoon verband om alles op zijn plaats te houden. Haar slagader was net niet geraakt door het prikkeldraad. We werden doorgestuurd naar een een plastisch chirurg, die haar opereerde. Zij maakte het gat weer dicht met meer dan veertig hechtingen ( zowel inwendige en uitwendige). Jammer genoeg moest ze na een paar dagen weer geopereerd worden omdat ze hoge koorts kreeg. Deze operatie slaagde gelukkig en de koorts zakte. En zo werd grote zus weer helemaal beter ...
 



Na eerste operatie

Herinnering

Heel eventjes kwam bij mij de herinnering terug. Dat ik daar zo alleen was, op controle met mijn dochter ... die tweede keer. Mijn man bleef thuis bij de andere kinderen. Wist ik veel dat ze met spoed geholpen moest worden omdat er een abces was. Hoewel ik het allemaal heel spannend vond, ervaarde ik Gods aanwezigheid. Ik legde mijn hand over de ogen van mijn dochtertje, terwijl iemand narcose-spul in haar infuus spoot. Toen ze 'sliep' wachtte ik twee uur lang in de wachtkamer. En ging bidden. Er kwam echt grote rust vanbinnen. Dat vind ik nog steeds zo mooi, want ik normaal ben ik heel zenuwachtig in ziekenhuizen en wachtkamers :-)

Eigenlijk is het niet vanzelfsprekend dat iemand gezond en wel thuiskomt.

Dat is iedere keer een wonder!

Mijn dagboeken bewaar ik. Ik denk dat iedere familie zijn eigen verhalen heeft. Niet alleen zulke als hierboven maar ook leuke herinneringen. Vertelden jouw ouders over verhalen?
 

Is er een familieverhaal?

Ik wens jullie een gezellige meivakantie toe ( als je vakantie hebt tenminste)

Over hoop en dingen om dankbaar voor te zijn.

Aan het begin van dit jaar schreef ik een blogje over hoop. De witte letters staan er nog steeds :-) Ik lach er wel eens om. Dan fiets ik langs mijn huis en zie ik opeens die letters voor mijn eigen raam. O ja, denk ik dan: Er is hoop! Hieronder een foto van een kleine boom, vol bloesem uit mijn tuin. Toen ik de roze bloemenpracht zag:  Where hope grows, miracles blossom.

Pamela en Gwendolyn
Pamela schrijft hier over de mantra van haar moeder: "Sometimes you have to make your own Sunshine." En Gwendolyn daagt me  hier uit om voor mezelf een paar punten te noteren waar ik dankbaar voor ben ( ga eens op beide blogs kijken). Zij zetten me allebei aan het denken over dankbaarheid. Waar ben ik eigenlijk dankbaar voor?

Dankbaar voor ...
Borduurwerk. Ik ben heel dankbaar voor het mooie borduurwerk, dat ik gewonnen heb bij Elisa op de blog Kostelijk leven. Ik heb nog nooit iets op die manier gekregen dus voelde dat heel bijzonder aan. Kijk, dit is het! Dank je wel Elisa, het is heel erg mooi.

 

En ook dankbaar voor ...
De lente. Alles is anders. Lichter. De tuin staat in bloei. Mijn boom heeft bloesem en ik krijg zin om leuke dingen te doen. En dat deed ik. Van een melkpak maakten we een vangspel. De andere helft van het melkpak was voor de tomatenzaadjes. Vandaag kochten we nog meer zaad. Want mijn zoon had een vrije dag van school. We gingen samen ergens eten en kochten daarna zaadjes voor allerlei pepersoorten, munt, rode zonnebloem en aardbei.

Het meest dankbaar voor
Het meest blij en dankbaar ben ik voor de hoop in mijn hart! God is de Sunshine van mijn leven, die Zijn licht laat opgaan in mijn kleine wereld. Zoals ik eerder schreef: "Het leven is niet volmaakt maar Jezus wel. Hij neemt de scherven van mijn leven, de onvolmaaktheden en gebruikt ze om mij hoop te geven."

 

Where hope grows,

miracles blossom.

  

 

Onze Japanse treurprunus.

* Heb je zelf iets gezaaid in je tuin? Of in potten?

* Is er bloesem in je tuin? Of in de buurt?

* Welke lenteplant is volgens jou het mooist?

 

Maak je klaar, trek door de Jordaan!

Op maandag plaatste ik op mijn Facebook-pagina een plaatje met een Bijbeltekst erop, die voor mij  heel belangrijk geworden is. Zo wie zo een heel lief plaatje toch met die poes op het bankje  ;-)

 

Heb Ik je niet geboden:

Wees sterk en moedig? Sidder niet

en wordt niet verschrikt want de de Here, jouw God,

is met je overal waar je gaat.

 

 

Onze eigen Jordaan

Ik zette deze tekst op mijn Facebook pagina omdat ik me onzeker voelde over de week, die voor me lag. Er stonden verschillende dingen op de planning waar ik tegenop zag. Misschien zou ik falen. Misschien zou iemand een vervelende opmerking tegen me maken. Misschien redde ik het gewoon niet. Iemand zei in een reactie op mijn vorige post: Weet je... velen van ons gaan door zware tijden heen. Ik denk dat zij gelijk heeft. We hebben allemaal onze eigen Jordaan ( om bij het verhaal van Jozua te blijven ). Op een dag komen we allemaal iets tegen, dat onze weg verspert. Misschien een slootje waar we overheen kunnen springen. Maar het kan ook een breed water zijn, veel te diep om in te staan.

 

 

Moed houden

Ik mediteerde over deze tekst en probeerde mijn problemen ( reuzen, blokkades)  onder ogen te zien. God zegt dat ik de moed er in moet houden. Het woeste water voor mijn neus, heeft niet het laatste woord. Wees sterk en moedig. Sidder niet en word niet verschrikt, want de Heere, jouw God is met je, overal waar je gaat.

 

De God van het universum is met je op dit moment, waar je je ook bevindt. Hij is persoonlijk geïnteresseerd in jouw diepste zorg en pijn, in jou grootste onmogelijkheden en in de beslissingen die je moet nemen. vertrouw daarop! ( ... van een oud post-it velletje, overgeschreven uit een boek )

 

"Maak je klaar, trek door de Jordaan ..."

Had je een fijne week?

 



Blij ... en focussen op wat over is.

Bedankt voor de reacties op mijn vorige blogpost! Ik stelde daarin twee vragen en ik was blij verrast door jullie openheid. C.J. van Vuuren vroeg aan het eind van haar reactie: 'Ik ben nog wel benieuwd wat jij op die laatste twee vragen zou antwoorden.' En ik beloofde erover te bloggen. Hieronder mijn antwoord op de twee vragen, die ik zelf opwierp in mijn vorige blog.


Rijnstate Arnhem

1. Blij dat het voorbij is?
Ik ben vooral blij dat mijn bezoekjes aan afdeling kaakchirurgie voorbij zijn. Geen operaties meer. In mijn bovenkaak, net onder het neusbot, vormden zich cystes die groeiden en veel drukpijn gaven. Ik vond het heel akelig om telkens 'schoongeschraapt' te worden. In de loop van de tijd ben ik vaker geopereerd dan me lief was en ik ging denken dat dat erbij hoorde - mijn hele leven lang. Ongeveer drie jaar geleden (in bovenstaand ziekenhuis) hebben ze nieuwe dingen uitgeprobeerd. Ook is er 'iets' in mijn kaak gestopt om gezonde botgroei te bevorderen. Na de laatste jaarlijkse controle in 2011, hoefde ik niet meer terug te komen. En dat is één van de dingen waarvan ik heel blij ben dat het voorbij is! Ik blogde er hier over.


2. Wat maakte je tot wie je nu bent?
Ik zeg het aarzelend maar ik denk toch dat het de moeilijke jaren zijn, die wij als gezin meemaakten. Het heeft me gekneed en gevormd. Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik opnieuw de doffe ellende en het verdriet. Ik blogde er hier en hier over. En hier en hier. ( extra leesvoer )  Maar God gaf heel verrassend psalmen in de nacht. De moeilijke jaren, die achter ons liggen hebben effect gehad op iedereen. Soms gebeurt er iets, dat opeens een flashback oproept bij één van de kinderen. Dan bedenk ik, dat ik mijn gezin niet dat heb kunnen geven, waarvan ik droomde toen ik mama werd. Ik probeer me te focussen me op wat over is. Zoveel zegeningen! In geloof en vertrouwen zie ik vooruit.

Niet in mineur :-)
Nou wil ik niet in mineur eindigen. Daarom vertel ik er even bij dat het  heel goed gaat met de schoonmaak van mijn klerenkast, dat ik een (nieuw) boek geschreven heb, dat ik een prachtige bos bloemen heb gekregen en dat ik straks gezellig ga shoppen met mijn zoon van negen.

Fijn weekend iedereen. Ben benieuwd hoe jouw week verliep!

 

foto bron

 

Opruimen, mijn eigen tafel en een schrijfschrift

Lieve allemaal. Ik ga jullie heel hartelijk bedanken voor al jullie reacties op mijn laatste blog. Ik ben er zo blij mee. Iemand mailde me:  'Het is volbracht!' Dat wil niet zeggen dat er geen moeite meer is hier op aarde, maar wel dat je samen met Hem er doorheen mag gaan. Ook als je Hem niet ervaart. Hij is bij je en draagt je. Samen met Hem sta je sterk!  Nou, daar zeg ik Amen op. Jij ook? Dank je wel allemaal!

 

Opruimen in april

Zelf ben ik deze week aan het opruimen geslagen. April is bij mij vaak de maand van de kasten. Wat een bende kan een mens hebben. Toen ik een lade schoonmaakte kwam ik dit tegen. Ik weet nog helemaal wanneer ik het kreeg en zal het niet wegdoen.

 

Lieve mama moet u

weten dat u mij

niet moet vergeten

en hoeveel

ik van u hou

 

Bewaar jij ook briefjes, herinneringen?

 

 

 

Mijn eigen tafel

Verder vind ik het leuk om jullie mijn eigen tafel te laten zien. Natuurlijk is het hele huis van mij en kan ik zitten waar ik wil. Maar dit ene hoekje is privé. Hier schrijf ik, hier kan ik even alleen zijn. Ja, ik ben gek op baboeska's. Om de kleur, de vorm, de motieven ... Ik spaar ze. In de woonkamer heb ik er een heleboel staan op een smalle richel, die van muur tot muur loopt.

 

Heb jij een eigen plek waar je alleen kan zijn?

 

 

 

 

30 dagen schrijfschrift

Het schrift , waar de roze veer op ligt, is een 30 dagen schrijfschrift, uit een oude Flow.

De vragen staan erin en die wil ik beantwoorden:

• Waarvan denk je: blij dat het voorbij is?
• Wat heeft je het meest gemaakt tot wie je nu bent?

 

Eh ... deze vragen stel ik nu ook aan jou!

 



Niet klaar voor Jezus' dood?

Het is Goede Vrijdagavond. De overburen stappen in hun auto; klaar om een kerkdienst te bezoeken. De buren daar naast zie ik ook in de auto stappen. Zij gaan allemaal naar de kerk, net als mijn man met twee kinderen. En ik? Ik blijf thuis met mijn zoon van negen. Ik zit achter de laptop om mijn gedachten vorm te geven. Ik voel me een beetje verdrietig.

Niet klaar voor Jezus dood
Jezus' dood herdenken? Daar ben ik niet klaar voor. Ik balanceer al een tijdje op een dun koord en probeer in evenwicht te blijven. Als de dag voorbij is, overspoelen bittere herinneringen me. Angstige vragen liggen op de bodem van mijn hart te wachten op antwoord. Verdriet en verwarring pakken me beet. Ik weet hoe het komt. Het komt door de psychische druk van de lange, magere jaren die achter me liggen. Mijn geloof is op dit moment een heel klein walmend vlammetje. Meer niet.

Hij staat klaar voor mij
Inmiddels is het helemaal donker geworden. De gordijnen schuif ik dicht en ik besluit een verhaal voorlezen uit de tienerbijbel, voor mijn zoon. Het is tenslotte Goede Vrijdag toch? Boven het verhaal staat: Jezus' laastste woorden. En ... opeens weet ik het weer! Ik kan wel het gevoel hebben dat ik niet klaar ben voor Hem, maar ... Hij staat wel klaar voor mij! Daarom neem mijn  'last' op en strompel met al mijn angst en vragen Hem tegemoet.

Volgens mij is Hij de Eerste die Zijn armen naar mij uitstrekt.

Jezus, uw verzoenend sterven
blijft het rustpunt van ons hart.
Als wij alles, alles derven,  ( derven= missen)
blijft uw liefd' ons bij in smart.